Karakorum 2025

We trekken de bergen in met Reiner Knizia in een van zijn betere spellen van de laatste jaren met enkele typische Knizia-mechanismen.
Elke speler probeert zijn 3 expedities (groene, gele en rode pion) goed te laten vooruitgaan in de bergen op zijn persoonlijk speelbordje.
Belangrijk: op het einde van het spel kan je alleen in aanmerking komen voor de overwinning als je in minstens 1 van de 3 kleuren de verste raakt. Vooruitgaan met expedities doe je door kaartenreeksen van eenzelfde kleur met oplopende cijfers op te bouwen.
De speler aan beurt legt kaarten open van de trekstapel, hij bepaalt zelf hoeveel kaarten (max. 1 meer dan het aantal spelers). Dan moet hij 1 of meer kaarten van eenzelfde kleur nemen en opent daarmee een nieuwe reeks en/of vult die aan bij een bestaande reeks. De andere spelers (in zitvolgorde) mogen ook elk 1 kaart nemen en op dezelfde manier gebruiken. Zo'n net gelegde of aangevulde reeks die uit minstens 3 kaarten bestaat, kan nu gewaardeerd worden. Ofwel bepaalt het totaal aantal ijshouwelen op de kaarten hoe ver de pion van die kleur vooruitgaat, ofwel voldoet de reeks aan een van de doelkaarten (waarop dan ook staat hoe ver de pion vooruit mag). De reeks wordt dan afgelegd. Reeksen van minder dan 3 kaarten kan je eventueel afbreken (wegleggen), dat gaat de pion van die kleur wel 3 velden achteruit.
Het spel eindigt als de laatste kaart van de trekstapel wordt opengelegd, daarna moet iedereen nog zijn overblijvende reeksen waarderen of afbreken. Enkel wie in minstens 1 kleur het verste is geraakt, doet mee voor de overwinning. Die verste pion wordt verwijderd, de som van de velden van de 2 andere pionnen bepaalt je eindscore.
Het spel speelde vlot. We apprecieerden het push your luck-mechanisme (hoeveel kaarten trek je, wetende dat overblijvende kaarten nuttig kunnen zijn voor de andere spelers) en de noodzaak om met minstens 1 kleur het verst te geraken. De individuele spelersbordjes zijn aan de kleine kant.